จากคนที่ขี้อาย... เด็กผู้หญิงตัวน้อยที่ไม่กล้าจะขัดใจเพื่อนฝูงแม้ซักครั้ง
เมื่อกาลเวลาผ่านไป เธอกลายเป็นหญิงสาวซึ่งมีจุดมุ่งหมาย มีแนวความคิด
และมีเส้นทางที่จะก้าวไปโดยมั่นใจว่าจะดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี...
“พอเรียนจบม.6 ที่โรงเรียนจะมีประธานจากมหาวิทยาลัยที่อเมริกาประมาณสิบกว่าสถาบัน
เขาจะมาโฆษณามหาวิทยาลัยเขาเพื่อให้เราสมัคร นิโคลก็สมัครไป
...คือใจจริงนิโคลก็อยากไปเรียนต่อที่โน่นด้วย เพราะเพื่อนนิโคลไปหมดเลยทุกคน
แต่พอไปปรึกษาคุณพ่อคุณแม่เขาก็ยังไม่อยากให้นิโคลไป
เพราะเป็นห่วงไม่อยากให้ไปอยู่อเมริกาคนเดียว
...บอกว่ายังเด็กไป เดี๋ยวไว้ขึ้นปี 2 ค่อยทรานซ์เฟอร์ไปก็ได้ นิโคลก็โอ.เค.ยอม
คุณแม่เลยบอกให้นิโคลไปลองสมัครสอบเอแบคดูก่อน
...นิโคลเลยไม่ได้พักซัมเมอร์อย่างคนอื่นเขา เพราะพอเรียนจบม.6 ได้ 2 วัน
ก็เข้าไปเรียนเอแบค รับน้องเลย ตอนนั้นนิโคลเลือกเรียนบริหารธุรกิจ
...เพราะเขามีให้เลือกอยู่ 2 อย่าง คือ บริหารธุรกิจกับภาษาต่างประเทศ
นิโคลคิดว่าเรียนบริหารธุรกิจเราน่าจะใช้ประโยชน์ได้มากกว่า
ถ้าจะเรียนภาษาอังกฤษนิโคลก็พูดได้แล้ว ควรจะเลือกธุรกิจมากกว่า
...และในระหว่างที่นิโคลเรียนปี 1 ที่เอแบค
นิโคลก็ทำเรื่องไปเรียนต่อที่อเมริกาด้วย
ต้องทำเรื่องเยอะมากเพราะว่ามันไม่ได้ไปง่าย ๆ นะคะ
ต้องทำเรื่องว่าโรงเรียนที่นั่นเขาจะรับไหม จะไปอยู่ที่ไหน
...ค่าใช้จ่ายต้องมีอะไรบ้าง เกรดพอไหม ต้องไปสอบโทเฟล สอบอะไรอีกเยอะมาก
แล้วกว่าจะได้นี่ก็ เหมือนกับการที่เราได้เป็นศิลปินคือ ไม่ได้ได้มาง่าย ๆ
...พอทำเรื่องทุกอย่างผ่านแล้วเนี่ย มันก็ตื่นเต้น
ขนาดที่ว่าโห!ไม่น่าเชื่อเลยว่าเรากำลังจะไปแล้วนะเนี่ย
แต่ก็กลัวนิดหน่อยว่าเราจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้ไหม เพราะว่าไม่เคยอยู่คนเดียว
...อีกอย่างกังวลเรื่องว่าเราต้องไปพบคนใหม่ ๆ ที่เราจะต้องแชร์ห้องด้วย
ต้องไปใช้ชีวิตอยู่กับคนที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน
เพราะนิโคลต้องไปอยู่หอมหาวิทยาลัย
...แต่พอไปแล้วอาทิตย์ 2 อาทิตย์แรกสนุกมาก รูมเมทก็เข้ากันได้ดี
แต่ว่าอาจจะเป็นเพราะว่านิโคลเคยชินกับการที่อยู่คนเดียว
ไม่มีพี่ไม่มีน้องที่จะต้องแชร์ห้องด้วย
ก็เลยมีความรู้สึกว่าไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่กับการที่จะต้องอยู่กับรูมเมท
...เพราะเวลานิโคลกับเขามักจะไม่ตรงกัน อย่างเช่น ดึกแล้วนิโคลนอน
เขาก็มีเพื่อนเข้ามาหา หรือไม่ก็โทรศัพท์มา หรือบางทีก็เป็นของนิโคลเอง
ซึ่งเขาก็ไม่พอใจ
...มันจะเป็นอะไรที่เวลาไม่ค่อยจะตรงกัน นิโคลเลยตัดสินใจย้ายมาอยู่คนเดียว
มาอยู่อพาร์ทเม้นท์ดีกว่า
แต่อยู่อพาร์ทเม้นท์เราต้องดูแลต้องช่วยเหลือตัวเองมากกว่าตอนอยู่หอมหาวิทยาลัย
...เพราะถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นที่หอมหาวิทยาลัยจะมีตำรวจ มีพยาบาล มีทุกอย่างให้
แม้แต่ทนายก็ยังมีเลย เพราะถ้าเราไปมีอุบัติเหตุที่ไหน
...แต่ไปอยู่คนเดียวนี่เราต้องเจรจาเอง ทำอะไรเองหมด
อย่างเช่นแค่จะไปเช่าอพาร์ทเม้นท์นิโคลก็ต้องไปจ้างทนายรับรองว่า
เรามีเงินที่จะจ่ายเขาทุกเดือน มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเช่าห้องนึง
...เพราะว่ามันเป็นรัฐแมสซาซูเซท โดยเฉพาะที่นิโคลอยู่มันเป็นเมืองบอสตันนะคะ
เป็นเมืองที่เก่าแก่แล้วก็เล็กมาก อพาร์ทเม้นท์นี่ไม่ค่อยมี
ส่วนมากจะเป็นในลักษณะคอนโดฯ ซึ่งเป็นห้องที่คนซื้อไว้แล้วก็จะปล่อยให้เช่า
...แต่เขาจะต้องรักษาผลประโยชน์ของเขาก็คือ
เขาจะไม่เชื่อเราว่าเราจะสามารถจ่ายเขาทุกเดือน ฉะนั้นเราต้องเซ็นสัญญา 1 ปี
ถ้าไม่ถึง 1 ปี เขาก็จะเก็บเงินเราให้ถึง 1 ปี ซึ่งมันก็เป็นเรื่องใหญ่พอสมควร

Brought to you by
นิตยสาร Angel
Background music
เพลง...Holding my love

back