ทีเด็ด "นิโคล เทริโอ" ตอนที่ 1

คนชาติไหนมาพูดว่า เด็กไทยเราเก่งไม่เท่าชาติอื่น ขอเถียงใจขาดเลยค่ะ...
เด็กไทยส่วนใหญ่ขาดโอกาสที่ดีมาเกื้อหนุนต่างหาก
พวกเขาจึงไม่ค่อยได้โชว์พลังเด็ดซึ่งมีอยู่ในตัวแต่ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายซะทีเดียว
เพราะหากรู้จักที่จะขวนขวายหาสิ่งซึ่งเป็นประโยชน์ใส่ตัวใส่สมอง
การจะก้าวไปข้างหน้าก็ไม่ยากเย็นอะไร...
ถ้าคนไหนมีพื้นฐานปัจจัยที่แข็งแรงมาช่วยซัพพอร์ทอีก ยิ่งรุ่งง่ายกันไปใหญ่
เหมือนกับสาวคนนี้ นิโคล เทริโอ ที่พวกเราชื่นชอบ
กว่าเธอจะก้าวมายืนตรงจุดของความสำเร็จในอาชีพได้
เธอผ่านขั้นตอนความพยายามเพื่อทำชีวิตให้เติบโตขึ้นอย่างสมบูรณ์ในแบบซึ่งเธอพอใจ...
ประสบการณ์ที่เธอสัมผัส มีหลากรสหลายแนว ทั้งน่าสนุก ทั้งน่าเหนื่อย
ทั้งอีกหลายความรู้สึกที่คุณผู้อ่านควรจะมารับรู้จากปากของเธอเอง นิโคล 
แบบมีทีเด็ด
“นิโคลเกิดที่ประเทศอเมริกา รัฐแคลิฟอร์เนีย อยู่ที่นั่นจนถึง 2 ขวบ
แล้วย้ายกลับมาเมืองไทย ตอนแรกคุณแม่กะมาเยี่ยมคุณยายเฉย ๆ
แล้วยังไงกันไม่รู้เกิดเปลี่ยนแผนย้ายกลับมาอยู่เลย
...นิโคลเลยมาเข้าเรียนอนุบาลที่เมืองไทย เรียนที่ร่วมฤดี ตอนเด็ก ๆ
นิโคลไม่ซนนะคะ จะเก็บตัวขี้อายมากกว่า
อาจเป็นเพราะนิโคลเป็นลูกคนเดียวไม่ค่อยจะมีเพื่อนเล่นเท่าไหร่
เพื่อนข้างบ้านก็น้อย ส่วนมากนิโคลจะเล่นกับสุนัขที่บ้านมากกว่า
...เวลาอยู่บ้านนิโคลจะเห็นคุณพ่อเล่นกีตาร์บ่อย ๆ
จนวันหนึ่งเกิดอยากเรียนดนตรีขึ้นมาก็ขอคุณพ่อคุณแม่ว่า อยากจะเรียนกีตาร์
คุณพ่อเลยไปซื้อกีตาร์อันเล็ก ๆ มาให้ฝึก ตอนนั้นนิโคล 6 ขวบได้
...เล่นไปไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกเจ็บนิ้ว นิ้วแข็งก็ไม่เอาแหล เบื่อ!
พ่อแม่ก็โอ.เค.ถ้าไม่ชอบเล่นกีตาร์ก็ไม่เป็นไร เล่นเปียโนก็แล้วกัน
พ่อกับแม่เลยพานิโคลไปสมัครเรียนเปียโน ที่สยามกลการ
...เรียนไปได้ซักพักนึง อิเลคโทน หรือ อิเลคทริคเปียโน กำลังฮิตกำลังออกมาใหม่
ทุกคนก็หันไปเรียนเครื่องดนตรีชิ้นนี้ นิโคลก็ไปขอคุณแม่ว่าอิเลคโทน มันทันสมัยกว่า
มีอะไรให้เล่นเยอะ
...คุณแม่ก็ตามใจ โอ.เค. อิเลคโทรแล้วกัน คุณแม่ก็ซื้อให้เครื่องหนึ่งเลย
เอามาตั้งที่บ้าน คือนิโคลค่อนข้างถูกเลี้ยงดูแบบตามใจมากในสมัยเด็ก ๆ
เพราะนิโคลเป็นลูกคนเดียว คุณพ่อคุณแม่เห็นว่าไม่มีเพื่อนเล่น เลยสงสารมั้งคะ
...แต่นิโคลก็ไม่ได้ดื้อหรือว่าเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเอง
เพราะคุณพ่อคุณแม่จะให้อย่างมีเหตุผลและสอนให้นิโคลรู้จักความเหมาะสม
นิโคลคุยไม่เก่งด้วยซ้ำตอนเด็ก
...พอหลังจากนั้นไม่นาน
ครอบครัวของเราก็ย้ายกลับไปอเมริกาเพราะคุณพ่อย้ายไปทำงานที่นั่น
นิโคลก็ไปเรียนต่อป.3 แต่นิโคลจะไม่มีปัญหาเรื่องการปรับตัวเข้ากับเด็กต่างชาติ
...เพราะตอนเรียนอยู่ที่เมืองไทย นิโคลเรียนโรงเรียนนานาชาติอยู่แล้ว
พอไปเจอเด็กฝรั่งก็ไม่ได้ตกใจอะไร นิโคลว่าระบบการเรียนที่โน่นง่ายกว่าที่นี่
ตอนนั้นนิโคลได้เกรดดีหมดเลย
...ที่นั่นสอนง่ายกว่าที่เมืองไทยโดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์ที่เด็ก ๆ มักจะไม่ชอบเรียน
แต่นิโคลรู้สึกว่าง่ายจังเลย เรียนที่อเมริกาสนุกดีค่ะ
นิโคลเรียนโรงเรียนเอกชนซึ่งเขาต้องให้เราใส่เครื่องแบบ ทุกวันอาทิตย์ก็ต้องไปโบสถ์
...พอเรียนที่อเมริกาถึงป.6 นิโคลก็ย้ายกลับมาเมืองไทยอีก แล้วตอนนี้ก็อยู่นานเลย
อยู่จนเรียนมหาวิทยาลับเอแบค ปี1 แล้วก็ย้ายกลับไปเรียนที่อเมริกาอีก
คราวนี้ไปอยู่คนเดียวเลย
...นิโคลรู้สึกสนุกนะคะที่ได้ย้ายไปเรียนที่เมืองนอกบ้างแล้วกลับมาที่เมืองไทยบ้าง
เพราะครั้งแรกที่นิโคลรู้ว่าจะต้องไปอยู่อเมริกา
นิโคลดีใจมากเพราะอยากไปเที่ยวอยู่แล้ว
...เวลานิโคลดูหนังก็จะรู้สึกว่าอเมริกานี่น่าอยู่นะ มีดิสนีย์แลนด์มีอะไรเยอะแยะ
แล้วพอไปอยู่จริง ๆ ก็สนุกด้วยค่ะ เพื่อนเยอะ ตอนนั้นเป็นแก๊งโรเลอร์สเก็ต ก็สนุก
...กลับมาเมืองไทยก็เป็นอีกแบบนึง กลับมาบ้าน บ้านก็จะเงียบ ๆ
เพราะนิโคลเป็นลูกคนเดียว เพื่อนบ้านก็มีแค่คนสองคน
ไม่เหมือนที่อเมริกามีตั้งสิบกว่าคน พอเย็น ๆ ก็ออกมาเล่นโรเลอร์สเก็ตกันแบบสนุกมาก
...เด็ก ๆ นิโคลไม่ค่อยเป็นผู้นำเท่าไหร่นะคะ จะเป็นคนที่ตามใจเพื่อน
สมมุติว่าเพื่อนจะทำอะไร ทำด้วยเอาซิ ๆ คือจะเป็นกองหนุน
หรือถ้าไม่อยากทำตามก็กลับบ้านไปเลย จะไม่เป็นผู้นำค่ะ”

Brought to you by
นิตยสาร Angel
Background music
เพลง...Stealing

back