ในความทรงจำของ "นิโคล เทริโอ"

ใครที่รู้ตัวว่าชอบเก็บโน่นสะสมนี่ ระวังจะเจอคู่แข่งตัวฉกาจ อย่างแม่สาวน้อยหน้ามนคนที่ชื่อ นิโคล เทริโอ เข้าละ เพราะแว่วข่าวมาว่า เธอเก็บของจิปาถะไว้เยอะเชียว เป็นต้นว่า กรอบรูป เทียน เชิงเทียน บัตรดูคอนเสิร์ต บัตรดูบาสเกตบอล และอีกสารพัดเลย เฮ้อ! ท่าพูดจบก็คงเล่นเหนื่อยกันไปข้างนั่นหละ เอาเป็นว่าให้เธอเอาของออกมาโชว์เลยดีกว่า

"นิโคลสะสมเยอะมากเลย มีอะไรที่ชอบๆ ก็เก็บหมด โดยเฉพาะบัตรหรือตั๋วที่ได้จากการไปดูแข่งขันกีฬามาบ้าง หรือไม่ก็ตั๋วเครื่องบิน... ที่นิโคลเก็บนี่มีเหตุผลนะคะ คือเมื่อก่อนนิโคลจะเป็นคนที่ชอบเขียนบันทึกค่ะ แต่ความที่นิโคลเป็นคนที่ไม่สามารถที่จะ มานั่งบันทึกเรื่องราวต่างๆ ได้ทุกวัน มันก็เลยทำให้เราพลาดที่จะเก็บเหตุการณ์บางเหตุการณ์ไป แล้วพอนานวันเราก็จะลืม นึกขึ้นได้อีกทีเราก็จำข้อมูลหรือรายละเอียดไม่ได้มาเท่าไหร่แล้ว หรือบางวันเราอาจจะคิดถึงเหตุการณ์ที่ประทับใจแล้วอยากจะเปิดหาอ่านสักหน่อย ก็ปรากฏว่าเราไม่ได้บันทึกวันนั้นเสียด้วยสิ (หัวเราะ) มันก็เลยเกิดความเสียดายที่เราลืมเหตุการณ์เหล่านั้นไปน่ะค่ะ"

คือบางเหตุการณ์มันก็ไม่ได้มีความสลักสำคัญอะไรมากมายนักหรอก แต่นิโคลว่า มันต้องมีสักวันหนึ่งนะ ที่เราอยากจะทวนความทรงจำขึ้นมา เนี่ยแหละมันเป็นสาเหตุที่ทำให้นิโคลคิดที่จะเก็บตั๋ว เก็บบัตรต่างๆ เอาไว้เป็นที่ระลึก เหมือนเป็นเครื่องเตือนความทรงจำเราได้ตลอดไป

แม้กระทั่งใบนัดงาน สคริปต์ทุกแผ่นที่ใช้ในการออกรายการ หรือแม้แต่ใบร้องเพลงที่พิมพ์เพื่อให้นิโคลใช้ในห้องบันทึกเสียงเธอเป็นเก็บเรียบ อันนี้เรื่องจริงนะ นิโคลยืนยันได้

"จริงค่ะ นิโคลเห็นว่ามันเปแป็นของสำคัญน่ะ เพราะมันคือทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา อีกอย่างที่นิโคลเก็บตั๋วทุกใบไว้ เพราะนิโคลเห็นว่ามันเป็นวิธีเก็บบันทึกที่ดีค่ะ ในตั๋วทุกใบมันจะมีรายละเอียดบอกเราหมดว่า เราไปดูมาเมื่อไหร่ ที่ไหน และดูอะไรด้วย แทนที่เราจะมานั่งจำหรือจดเอาไว้ เพราะนิโคลเองก็ไม่อยากจะลืมสิ่งเหล่านี้ ถ้าไปดูอะไรแล้วมันสนุกประทับใจ นิโคลก็อยากจะเก็บเอาไว้เผื่อวันไหนเราว่างๆ เราก็เอาขึ้นมาดูแล้วก็ อ้าว... ใช่ๆ เราเคยไปดูมานี่

ตั๋วประเภทที่มีเยอะที่สุดของนิโคล อืมม... (กำลังใช้หมองนั่งสมาธิ) ถ้าเป็นตั๋วหนังนี่นิโคลจะเก็บแต่เฉพาะเรื่องที่ชอบๆ ก็มีพอสมควร แต่ที่มีมากสุดสงสัยจะเป็นตั๋วเครื่องบินแฮะ! (ยิ้ม)  เพราะนิโคลเก็บไว้หมดทุกใบเลย ไม่เคยทิ้ง ส่วนใหญ่นิโคลจะใช้บริการของสายการบินไทยซะด้วย อันนี้คงมีเยอะกว่าเพื่อนเลย นอกนั้นก็มีนอร์ทเวสต์ คาร์เธ่ย์แปซิฟิก แอร์ฟรานซ์ ก็มีตอนบินไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ที่อินเดีย ส่วนในประเทศก็มีของบางกอกแอร์เวย์ ส่วนถ้าเป็นในอเมริกาก็จะมี เซาท์เวสต์ อเมริกันแอร์ลาย ฯลฯ เยอะนะ"

เยอะแยะขนาดนั้นแล้วเอาไปเก็บไว้ที่ไหนให้มันไม่รกได้บางละแม่หนูนิโคล ถ้าทางจะเก็บรักษายากนะพวกกระดาษนี่ เพราะไหนจะต้องกลัวเหลือง แล้วยังต้องกลัวผุกร่อนตามกาลเวลาอีกด้วย

"(หัวเราะ) นิโคลไม่ได้เก็บดีเป็นพิเศษอะไรหรอกค่ะ แค่ไม่ให้มันยับยู่ยี่เท่านั้นเอง แล้วก็เอาไปใส่ในกล่องรองเท้า แต่สำหรับตั๋วหรือบัตรที่เป็นสิ่งพิเศษจริงๆเนี่ย นิโคลจะเอาใส่ในอัลบั้มกาวค่ะซึ่งจะหนักไปทางตั๋วเข้าชมการแข่งขันต่างๆ เช่น การแข่งขันบาสเกตบอลซึ่งเป็นทีมของชิคาโกบูลล์เล่นกันนิวยอร์กนิคส์ ประทับใจมากๆ ก็เลยเก็บไว้ดีหน่อย

ก็โธ่... จะไม่ให้นิโคลประทับใจได้อย่างไรคะ เพราะว่าที่นิโคลจะได้ตั๋วมาเนี่ยยากมากเลย ต้องรอคิวนานมาก นานเก็บปีเลย กว่าจะได้ดูเกมเดียว ราคาห้าสิบเหรียญสหรัฐ นิโคลจ่ายไปแค่นั้น ซึ่งก็จะมีบางคนซึ่งอยากดูมากๆ แต่ไม่อยากรอนาน เขาก็จะระบุทีมที่อยากดูและจ่ายค่าบัตรในราคาที่สูงขึ้น อย่างบางใบเนี้ยสูงถึงห้าร้อยเหรียญก็มีนะคะ"

งั้นก็เห็นสมควรแล้วที่จะเก็บตั๋วที่ราคาแค่ห้าสิบเหรียญสหรัฐไว้ให้ดี อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่ากว่าจะได้มานั้น ต้องแลกทั้งเวลาและความพยายามอย่างแสนสาหัส ฟังดูแล้วก็น่าภูมิใจแทนนิโคลนะที่มีความทรงจำดีๆ อย่างนี้ไว้ชื่นชม

"นิโคลก็เคยเอามาอวดคนอื่นด้วย (ยิ้มหวาน) อย่างเวลาเพื่อนมาที่บ้าน เขาก็จะเปิดดู คือนิโคลไม่ได้เก็บมิดชิดอะไร ก็จะเอาไว้ในห้องรับแขกเผื่อให้คนอื่นได้ชื่นชมด้วยซึ่งก็มีรายการโทรทัศน์บางรายการที่เขาสนใจตรงนี้ เขาก็จะให้นิโคลติดตัวไปด้วย ซึ่งนิโคลก็ โอเค เพราะเพื่อนๆ จะได้มีโอกาสชมด้วย

ไม่ใช่ว่าไม่หวงนะคะ เพราะอย่างบัตรบาสฯ หายไปนี่ นิโคลก็คงจะเสียดายมากๆ เพราะทริปนั้นนิโคลได้เเจอ ไมเคิล จอร์แดนด้วยนะ"

แต่แล้วก็ยังมีแวบหนึ่งของความคิดที่ทำให้เธอเกือบจะสละของควรค่าแห่งความทรงจำ เหล่านั้นทิ้งไปเสียแล้ว

"เคยคิดเหมือนกันว่ามันคือส่วนเกินของชีวิต บางทีมองไปก็ เฮ้ย! ตายแล้ว ทำไมห้องเรามันรกอย่างนี้ (ยิ้ม) กระดาษอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมดเลย นั่นก็คือวูบหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าคิดแล้วจะโละทิ้งนะคะ นิโคลหาทางออกใหม่โดยการเก็บจัดมันให้เข้าที่ เป็นสัดส่วนมากขึ้น ตอนนี้มีกล่อง มีลิ้นชักให้มันแล้ว

ซึ่งคุณพ่อกับคุณแม่ก็เห็นด้วยที่นิโคลทำอย่างนี้ แต่เมื่อก่อนถึงมันจะรก ท่านก็ไม่เคยว่านะคะ เพราะว่านิโคลไม่ได้ไปทำรกบ้าน ทุกอย่างมันอยู่ในห้องของนิโคล รกก็รกห้องเราห้องเดียว (หัวเราะ)"

จะรกแค่ไหนแต่ยังไงก็คุ้มค่า เพราะเมื่อไหร่ที่เธอหวนหาความทรงจำเก่าๆ กระดาษกว่าร้อยใบก็สามารถให้ความรู้สึกอุ่นๆ กรุ่นไอของวันวานได้เป็นอย่างดี

"แค่นิโคลไม่เคยบันทึกความรู้สึก ควบคู่ไปกับการเก็บบัตรต่างๆนะคะ เพราะว่านิโคลเคยทำแล้วปรากฏว่าพอเราย้อนมาอ่าน มันทั้งน่าอายและน่าขำมากๆ เลย เราทำได้ยังไงนะ ก็เลยเลิกเขียนไปดูเลย เอาแค่เก็บตั๋วเฉยไว้ ก็พอ แต่พอเรามาเห็นข้อมูลในตั๋วอีกที่ มันก็สามารถเรียกวันเก่าๆ ของเรากลับมาได้แล้ว อย่างถ้านิโคลหยิบบัตรดูบาสฯ ขึ้นมาดูตอนนี้มันก็จะเป็นความรู้สึกตอนนี้ที่ประสมกับตอนนั้น วันที่เราไปดูมา มันให้ความรู้สึกที่ดีกว่า การกลับมานั่งอ่านบันทึกวันเก่าๆ เพียวๆ นะ

นิโคลว่าทุกอย่างที่เราทำในชีวิต ทุกอย่างที่เราค้นหา หรือพยายามได้มันมา หรือว่าอาจจะได้ง่าย มันก็เป็นสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เราควรจะเก็บมันไว้ให้นานที่สุด เราไม่ควรจะลืมอะไรหลายๆ อย่าง ที่มันผ่านเข้ามา"

วันนี้นอกจากเธอจะปลื้มใจในตัวเองอล้วเธอยังเผื่อแผ่ไปถึงใครอีกหลายๆ คนที่มีอะไรดีๆ อย่างเช่น เธอเก็บไว้ชื่นชม ไม่เกี่ยงด้วยนะว่าจะต้องเป็นของมีค่ามากมาย แค่เราสุขใจและไม่รบกวนใครก็พอแล้วสำหรับเธอ

"สำหรับคนที่เขาเก็บโน่นเก็บนี่ นิโคลมองเขาว่าน่ารักนะคะ ที่รู้จักจะหาอะไรมาทำ แม้แต่คนที่เขานั่งเก็บตั๋วรถเมล์ นิโคลก็ว่าดีออก เพราะว่ามันเป็นชีวิตประจำวัน เก็บไปเถอะ อย่างน้อยๆ มันก็ทำให้ เรารู้ละว่าเราขึ้นรถเมล์มาทั้งหมดเท่าไหร่แล้ว ตั๋วมันมีวิวัฒนาการขึ้นไหม สีอะไรบ้าง ดีกว่าไปทำอย่างอื่นที่มันเสียหาย

ใครที่มีของสะสมอยู่เนี่ย นิโคลว่าพอเราย้อนกลับมาด฿ มันชื่นใจนะ แล้วพอเราเห็นมันเยอะขึ้นๆ นี่เราจะยิ่งภูมิใจใหญ่เลย อะไรก็ตามเมื่อมันเริ่มจากน้อยๆ พอมันเยอะขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ เพิ่มมันจะดีขึ้นมาในความรู้สึก ดูสิ... ตอนนี้ได้ขนาดนี้แล้วนะ (ยิ้ม)

แต่อย่างบางคนซื้อตูมเดียวเยอะแยะขนาดนั้น โอเค มันก็เป็นอีกรูปแบบหนึ่งในการสะสมของแต่ละคน แต่นิโคลไม่เห็นด้วยนะ นิโคลว่าเราค่อยๆ มีทีละชิ้นสองชิ้นดีกว่า มันทำให้เราเห็นความเปลี่ยนแปลงได้ และทำให้เรามีความอดทน พยายามด้วยนะ

อย่างนิโคลเองครั้งนึงยังอยากจะเก็บสะสมแสตมป์เลยนะคะ เพราะเห็นคนอื่นเขาสะสมกันสนุกเชียว ก็อยากเก็บอย่างเขาบ้างเหมือนกัน แต่นิโคลว่าการสะสมแสตมป์นี่งานช้างเลยนะคะ ต้องใช้เวลามากๆ เลย ไหนจะต้องลอกแสตมป์ออกมาตากให้แห้ง ก่อนที่จะเอาไปเก็บในสมุด จนบัดนี้ นิโคลยังไม่ได้เก็บกับเขาสักที ได้แต่ผลัดเอาไว้ก่อนๆ (หัวเราะ)"

แหม... แต่เรื่องสะสมแสตมป์น่ะ มันเป็นงานช้างที่หนูๆ อย่างเราน่ะทำได้ไม่อยากหรอก เพียงแต่ติดตรงเวลานิดเดียวเท่านั้นแหละ เอาไว้นิโคลว่างกว่านี้ รับรองฉลุย! ว่าแต่วัยรุ่นสมัยนี้เขาจะเอาอย่างนิโคลกันบ้างไว้น้าา...

"ถ้าใครยังว่างๆ อยู่ไม่มีกิจกรรมสักเท่าไหร่ นิโคลว่าลองหันมาหาอะไรสะสมดูสิ... หรือไม่ก็ออกกำลังกาย อย่างนั้นจะคลายเครียดดีกว่าการไปเที่ยวกลางคืนนะ ความสุขของการได้เที่ยวมันมีอยู่แค่แป๊บเดียวเองตื่นเช้าก็ง่วงหรือใครดื่มเหล้าเช้ามาก็แฮงค์อีก ปวดหัวอีก มันเป็นความสุขชั่วคราวที่มีข้อเสียหายมาก นิโคลว่าเราหันมาหาอะไรที่มันให้ความสุขกับเราได้ดีและยาวนานดีกว่า"

อย่างการสะสมความทรงจำดีๆ แบบสาวนิโคลนี่ละ... เป็นไง?

back