"นิโคล" จากรู้สึกดีๆ เป็น "เสียความรู้สึก"

"ปิ๊งคนเหรอ... เคยปิ๊งสิแต่เป็นคนที่ปิ๊งไม่ค่อยบ่อยนักนะคะ คือเริ่มครั้งแรกปิ๊งมากๆ นี่ตอนที่อยู่ม.ปลาย ช่วงนั้นนิโคลเรียนอยู่ RIS (โรงเรียนนานาชาติร่วมฤดี) พอดีมีรุ่นพี่อยู่คนนึงเป็นคนที่ป๊อปมาก สาวๆ งี้กรี๊ดกันทั่วโรงเรียนเลย เราก็เอาบ้างสิไปแอบกรี๊ดกับเขาด้วยคน กรี๊ดไปกรี๊ดมามันก็เริ่มปิ๊งแล้ว

ยอมรับเลยว่ากรี๊ดอย่างไม่มีเหตุผลมากๆ คือรุ่นพี่คนนี้เขาหน้าตาดี หน้ารักไปหมด ก็รู้ตัวเลยว่ามันออกไปทางป๊อปปี้เลิฟ รักแบบไม่มีเหตุผลจริงๆ ถ้าเกิดว่ารุ่นพี่เขาเขียนมาจีบเรานี่ ก็ยอมเป็นแฟนเลยนะตอนนั้น เขาไม่เคยทำอะไรให้เลย แต่อย่างว่าแหละ ที่นิโคลเห็นมีแต่คนอื่นทำอะไรให้เขาทั้งนั้นเลย ขืนเราให้อะไรไปอีกคนก็งั้นๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก แต่ก็มีนะที่อยากเข้าไปคุย เจอหน้าก็จะรู้สึกแปลกๆ ตื่นเต้น... หัวใจเต้นแรงอย่างเนี้ยะ

เป็นธรรมดาที่เราปิ๊งก็อยากรู้จัก... รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขา เราก็เลยทำตัวเป็นสายลับไปสืบเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับเขา มีสายลับเป็นกลุ่มเลย เพราะพี่แกหว่านเสน่ห์ไปทั่ว คนชอบเยอะ!

พอเรายิ่งล้วงลึก ก็ยิ่งรู้ลึก... รู้เยอะขึ้น แต่ละเรื่องที่รู้มาก็ไม่มีเรื่องที่น่าปลื้มเอาซะเลย มีแต่เรื่องที่ยิ่งฟังยิ่งไม่ชอบขึ้นเรื่อยๆ

ท้ายสุดความไม่ชอบมันเยอะกว่าที่ปิ๊งซะแล้ว นิโคลก็เลยตัดสินใจว่าพอแล้ว ไม่ปิ๊งแล้วดีกว่า กลายเป็นว่าหลังจากเรื่องนี้มา เราเลยมีทัศนคติกับความรักเปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือเลย คือคนที่ราคิดจะรักด้วยเนี่ย จริงๆ แล้วเรื่องหน้าตารูปร่างเนี่ยไม่ใช่เรื่องสำคัญเลยมันอยู่ที่ข้างในมากกว่า จากเหตุการณ์นี้นิโคลเลยคบคน... ปิ๊งคนที่นิสัยมากกว่า หน้าตาดี นิสัยแย่ มันยิ่งทำให้เสียความรู้สึกมากกว่าหน้าตาไม่ดี นิสัยไม่ดีอีก แบบเห็นหน้าตาดีแล้วเราก็จะคาดหวังไปเองว่านิสัยน่าจะดีด้วย 

สรุป... เหตุการณ์นี้เป็นป๊อปปี้เลิฟรักแบบเด็กๆ จริงๆ ค่ะ ไม่มีเหตุผล และก็ไม่น่าใช่รักจริง ถึงวันนี้นิโคลก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพี่คนนั้นเขาชื่ออะไร จำได้แต่หน้า ยังไงก็ปรับปรุงนิสัยให้ดีๆ น่ารักๆ รับรองว่าจะน่าปิ๊งมากขึ้นค่ะ

back